Category Archives: participation

ymchwil newydd, llythrennedd iechyd

Newydd ddechrau ym mhrifysgol Abertawe, mewn maes newydd i fi sef llythrennedd iechyd, ac fyddai’n edrych ar rhwydweithiau cymdeithasol pobol hyn (defnyddio’r Convoy Model), yn enwedig rhai sydd yn byw gyda unai iselder neu diabetes – ond y prif nod yw gweld beth yw eu llythrennedd iechyd, gan ystyried fod hwn yn rhywbeth cyhyrchiol, sy’n newid dros fywyd. Gweithio gyda Dr Michelle Edwards ar hyn.

Gwaith ansoddol fydd hwn, ac mae’n dod ar ben prosiect hirdymor mawr sydd wedi bod yn mynd ers tua 1991, sef CFAS: mae dipyn o’r gwaith yma wedi wneud eisioes o Brifysgol Bangor, a fyddai’n rhan o dîm ehangach. Wedi dweud hyn, mae’r methdoleg i’r prif astudiaeth yn fwy meintiol, gyda’r tîm ymchwilwyr yn mynd allan i holi sampl ar hap o bobl dros 65, ond drwy defnyddio holiadur penodol, weddol hir. Mae’r prosiect yma wedi creu dros 200 o bapurau pwysig yn y maes. O be dwi’n ddallt, llawer o’r ffeithiau am dementia ac Alzheimers yn deillio o’r astudiaeth bwysig yma bellach, ac mae nhw’n gweithio’n agos gyda Cymdeithas Alzheimers, er enghraifft.

Bydd ein gwaith ni yn fwy agored, mwy o sgwrs na’r holiadur yma. Yn y broses o ddarllenb mwy am  cfendir, onbd cyn mynd am y gwaith, ges i foment clir oedd yn cysylltu pethau i fi yn bersonol, trwy fy ngwaith gyda Inroads neu S4C Cymorth, neu gwaith ymchwil yn y gorffenol sydd wedi edrych ar anghenion iechyd, neu gwasanaethau cyffuriau ac alcohol. Nes i sylwi, am y tro cyntaf bron iawn, mai wrth wraidd lot o be dwi’n wneud mae syniadau yn ymwneud â hybu iechyd yn yr ystyr a ddaw o ddogfennau pwysig (chwyldroadol…?) fel yr Ottawa Charter.

 

‘sclerotic & red-faced’

Diwrnod ar y polling booths ddoe, ond siom er i ni wneud yn rhyfeddol diolch i waith caled gan y tim lleol….Nes i sylwi fod yna lawer o ddynion yn eu 60au yn rantio am rhoi un i Lundain – ddim sylweddoli mai etholiadau lleol oedd rhain, felly roedd Llafur wedi gwneud job dda ar hynny. Tipyn o beth fyswn i’n galw’n ‘indignant striders’; gwneud display i ddangos pa mor flin oeddent cyn mynd i fewn i bleidleiso, yn enwedig ar ol gweld rosette Plaid. O siarad gyda ambell un arall yn lleol, doedd y stance gan Leanne ar y cwin ddim wedi mynd i lawr yn dda chwaith,  gyda’r run contingent. Eto, trap effeithiol gan Llafur o bosib.

Roedd y cyfri wedyn yn y Star yn agos iawn, wrth i ni wneud yn siwr fod popeth mor deg a phosib. Yr argraff o lot o ymgeiswyr Llafur oedd o ‘gum chewing fly-by-night chancers’ (not…bitter…honest…), ddim rili yn edrych fel pobl lleol o gwbl. Hyn ddim mor wir am Grangetown efallai, er mae hollol syndod bod un o’r ymgeiswyr oedd yn rhan o giwed Goodway wedi cael nol i fewn. Gwaed newydd i’r peiriant di-feddwl. Pob lwc dros y blynyddoedd i ddod.

digital taylorism

Interesting article in the Guardian which reminded me of a lecture by Phillip Brown a couple of years ago, where he outlined some of the research that he’d been doing for his latest co-written book, The Global Auction. His lecture was part of the methods course, where he explained the intricacies of gaining useful interviews with business elites across the world – how important it was to dress the part, produce brochures etc., to enter their world a little to get the best possible research data. But the main thrust of his research seems to explore this central idea of digital Taylorism, which Aditya Chakrabortty of the Guardian has been looking in various articles over the last year or so. Also, related article by Peter Wilby in the same paper, written in February.

Taylorism...

Ultimately, this is an observation that there’s a process of  a McDonaldization happening to jobs which previously required more autonomous, creative thinking. Key passage from the book  is this one:

If the twentieth century brought what can be described as mechanical Taylorism characterized by the Fordist production line, where the knowledge of craft workers was captured by management, codified and reengineered in the shape of the moving assembly line, the twenty-first century is the age of digital Taylorism. This involves translating the knowledge work of managers, professionals and technicians into working knowledge by capturing, codifying and digitalizing their work in software packages, templates and prescripts that can be transferred and manipulated by others regardless of location. It is being applied to offices as well as factories and to services as well as manufacturing. Unlike mechanical Taylorism which required the concentration of labor in factories, digital Taylorism enables work activities to be dispersed and recombined form anywhere around the world in less time than it takes to read this sentence.

More of this can be read here. It’s an interesting idea because these methods are now being applied to all manner of professions, to a greater or lesser extent, and ones which hitherto have seemed protected by their own guilds, such as the legal profession, even medicine. Neo-liberalisation of all aspects of government surely means that deregulation of all such services is on the cards (and actually happening – coming to Tesco about now), but at what cost eventually, we don’t really know. Costs and responsibilities are shifted to the individual citizen (who will be looking for the cheapest option), choice the mantra. Not sure if it makes a difference in legal services, but for health? There’s going to be a lot of people out there, highly educated, spending a lot of money on uni fees and finding that the work has been shifted to another English speaking country, or scanned at virtually no cost by a ‘lawbot’.

All sadly inevitable with our current system of capitalism, when the cost-accountants took over at the end of the 70s. I can also see how it runs in parallel with a lot of magical thinking that’s about already; in tandem, and complicit, with unfettered capitalism, we start thinking of  technology as the only efficient answer for human systems and problems e.g. health. There’s that  impending feeling of techno determinism, of technological processes being end in themselves, without regard for end users, let alone trained, professional people. Also, reminds me of the Dreyfus model – if all the ‘mundane’ work in professions e.g. legal are to be carried out by software/cheap labour, how do you make sure that professionals have a true, deep understanding of what they’re doing, if they haven’t put in the hours sifting through data themselves? By taking away the autonomy at certain level, aren’t you hobbling the potential for expert understanding?

Software can’t do everything, nor can we expect people to interact completely rationally with software – bad news for those who would have us do everything online I guess, worse news for those who are already excluded (good, myth-busting report on digital inclusion in Wales here).

 

goiena, arrosa eta la polla

Erthygl diddorol yn Golwg 360 , ac mae’n werth edrych ar  papur Txema Ramirez ar ‘The Basque Country as Alternative Media Laboratory‘ . Roedd yr 80au yng Ngwlad y Basg yn gyfnod gwyllt, cyffrous a thrist mewn sawl fordd. Roedd sawl theori am pam fod yna gymaint o heroin o gwmpas, er enghraifft, fel nath y newyddiadurwr dewr o Egin Pepe Rei, nath colli ei fab i’r epidemig, geisio ei brofi. Mewn cyfnod o ddirwasgiad a diweithdra (hmmmm, beth sy’n newid), roedd genedigaeth Rock Radikal Vasco yn rhywbeth wnaeth rhoi’r trac sain i bob gaztetxe (yn llythrennol, ‘Ty’r ifanc’) ac okupa (sgwat – roedd cannoedd ar draws Gwlad y Basg yn y cyfnod), yn enwedig yr anfarwol La Polla Records, a bandiau eraill fel Eskorbuto  a Kortatu, cyn bandiau mwy adnabyddus fel Negu Gorriak yn y 90au (Rhys Mwyn a’r Anrhefn o’r un cyfnod, a gyda ambell i stori). Tra roeddwn i’n byw yna yn y 90au, roedd llawer o’r cerddoriaeth a’r bandiau yma dal o gwmpas, yn rhannol oherwydd eu bod yn rhan o’r bloc radicalaidd Basgaidd (er fod rhai fel Eskorbuto yn gwrthod unrhyw label o’r fath, yn naturiol). Doedd dim llawer o grwgnach yn y cyfnod am pwy oedd yn canu ym mha iaith chwaith.

Ond mae erthygl Sion Richards hefyd yn ddiddorol am dynnu sylw i faint o ffyrdd lleol sydd yna o gyfathrebu – trwy radio, papur neu ar y we  – i gymharu a ni. Werth mynd i weld gwefan Arrosa, er enghraifft , sy’n dangos a lincio i orsafoedd bach  sy’n darlledu ar draws y wlad ar y funud. Mae’n anhygoel, mae rhai ohonnynt wedi bod yn mynd ers blynyddoedd e.e. Tas-Tas Irratia, a rhai dal gyda gwreiddiau yn y gazteteak. Wedi fy atgoffa o’r egni ar lefel y mudiadau gwleidyddol/ieithyddol cymunedol sydd dal yna yng Ngwlad y Basg, a fod pobl yn fwy dueddol o drefnu eu hunain a gwneud pethau, heb ddisgywl am grantiau neu go ahead swyddogol (os rhywbeth, yn enewedig yn y cyfnod nes i fyw yna, roedd y rhan fwyaf yn erbyn unrhyw sefydlaid, a’r rhan fwyaf o bethau ‘swyddogol’).

Mae’n werth mynd i edrych ar  Goiena, dim ots faint o Fasgeg mae rhywun yn ei ddallt.  Papur bro ar steroids, a beth fydda rhywun yn hoffi weld mwy ohonno yma. Mae’r manylion bach dwi rioed wedi weld yn digwydd yn y Gymraeg e.e. mae pen y tudalen yn eich rhybuddio fod bar llywio y browser ddim yn y Basgeg, ac yn cynnig i chi newid hynny. Mae hyd yn oed edrych ar tudalen coffa ar y gwaelod yn ddiddorol (mae cael lluniau fel ‘na o’r pobl sydd wedi gadael y byd ‘ma yn gyffredin yn y papurau newydd draw yna hefyd – ond i weld popeth mewn lliw…). Sylwi fod yna rhyw fath o nawdd gan Llywodraeth Gwlad y Basg, sy’n amlwg gyda presenoldeb/strategaeth cyflawn i bethau fel hyn a hefyd talaith Guipuzkoa (Gwynedd ar steroids mewn ffordd…bydda ‘na bapur diddorol yn cymharu cynnwys y ddau wefan ‘swyddogol’ i rhyw fyfyriwr).

Llywodraeth, ‘llywodraetholi’ a #senedd2011

Nes i fwynhau’r gynhadledd #senedd2011 ychydig ddiwrnodau’n ôl, yn enwedig cyfraniad Andy Williamson  o’r Gymdeithas Hansard. Yn sicr, roedd yna ymgais yma i geisio edrych ar dechnoleg, ymgyrchu a syniadau o ddemocratiaeth, a hynny ar ddiwrnod olaf ein Cynulliad presennol.

Er fod yr amcanion yn rhai da, a dwi’n siwr wnawn ni weld datblygu tipyn o’r syniadau o’r diwrnod, nes i fedddwl ychydig wedyn bod yn dal broblemau dwfn yn nhermau cysylltu ewyllys da blogwyr, gwleidyddion a phobl sy’n ymwneud a’r cyfryngau yn gyffredinol – a pawb arall yng Nghymru. Mae’r problemau yma’n rhai dwfn, strwythurol sydd efallai angen atebion dwfn, strwythurol, er enghraifft ymgais o ddifrif gan pwy bynnag sydd mewn llywodraeth y tro nesaf i sicrhau fod band eang go iawn ar gael i bawb yn y wlad, rhywbeth yn sicr mae Plaid yn son amdano. A fydd yna ddigon o arian yn cael ei roi i hyn yn gwestiwn mawr – oherwydd tydi strategaeth llywodraeth Llundain (quelle surprise…gadael o i’r farchnad…) ddim yn mynd i’n helpu neb yn y pendraw.

Ond hefyd, ges i’r teimlad fod yna elfen arall sydd ddim yn cael ei drafod lawer. Mae’r syniadau yma o ddinasyddiaeth gweithredol, sy’n rhedeg ar draws pob llywodraeth o bob lliw erbyn hyn, mewn ffordd yn profi pa mor ddwfn mae syniadau neo-rhyddfrydol wedi treiddio. Er yr holl son am agor allan democratiaeth a cael pobl i gyfrannu, ymgais sydd yma i wneud i bobl fod yn fwy gyfrifol am nhwy’i hunain yn y pendraw, cyflyrru mewn ffordd bio-gwleidyddol, annog trwy rhywdweithiau a syniadau o ‘gyfranogaeth’ eu bod yn rhan o ‘lywodraeth’. Ni yw’r llywodraeth a ni sy’n  llywodraethu ein hunain. Wrth i’r stad yng Nghymru hefyd droi i fod yn un sy’n ceisio ‘llywio nid rhwyfo‘ , does dim dwywaith fod hi’n bwysig clywed fwy o leisiau a mwy o sgwrs genedlaethol am y ffordd ymlaen, ond os nad ydi’r rhywdeithiau sylfaenol yna h.y. peipiau band eang, er enghraifft, i bobl allu datblygu cyfryngau/ffyrdd o gyfathrebu newydd ymysg eu gilydd, fydd llywodraeth yn methu, ac unrhyw syniad o ‘ddinasyddiaeth gweithredol’ yn arafach i ddatblygu dwi’n amau.

 

gorffen llyfr Clay Shirky

Werth darllen, er efallai’n rhy efengylaidd am gwir bwer y we ar adegau, ond dadleuon pwerus dros feddwl am y gofod(au) personol, cymunedol a chyhoeddus sy’n ar gael i llawer o’r planed erbyn hyn. Crynhoad weddol deg o’r llyfr cyfan ar gael yma : http://bit.ly/9NWTMF, ond yn fras:

 

1. Mae’r cyfnod pan roedd pawb yn gwastraffu lot oamser rhydd yn gwylio teledu ar ben, ac mae’n bosib defnyddio’r amser yna’n fwy creadigol, hyd yn oed yn gwenud LOLcats
2. “We need a new conception for the word [media], one that dispenses with the connotations of “something produced by professionals for consumption by amateurs.”
Here’s mine: media s the connective tissue of society.

Media is how you know when and where your friend’s birthday party is. Media is how you know what’s happening in Tehran, who’s in charge in Tegucigalpa, or the price of tea in China. Media is how you know why Kierkegaard disagreed with Hegel. Media is how you know about anything more than ten yards away. All these things used to be separated into public media … and personal media. Now those two modes have fused.” t.54

3. “According to Dominique Foray, taking advantage of shared knowledge requires four conditions: size of the community (the more people who know something, the more likely they are to collaborate on making use of it); cost of sharing knowledge (the lower the cost of transmitting knowledge, the more people that will know it); clarity of shared knowledge (recipes, standard formats — they aid transmission); cultural norms (people must understand each other — “communities of practice”)”

4. Pennod 6 yn ddiddorol iawn wrth edrych ar y gwerthoedd personol cymunedol a chyhoeddus, ac efallai yn rhoi rhyw ffordd o edrych ar sut ddylai rhai pethau weithio’n well yma. Gwneud i fi feddwl faint o botensial sy’n cael ei wastraffu yma’n Nghymru, wrth i’r hen rhwydweithiau e.e. capeli, papurau bro i raddau syrthio nol, llawer yn gwrthod mentro yn y cyfryngau newydd. Mae fel gwylio castelli tywod yn yn disgyn i mewn i’r mor yn araf, bob ton yn eu boddi.

Seicoleg grwp: Wilfred Bion , a threfn llywodraethol (‘governance’?)

Pwysigrwydd rhannu erbyn hyn – hyd yn oed oes does neb yn darllen gair o’r blog yma, mae’r ffaith fy mod i’n ei sgwennu fo ar-lein yn golygu fod yna fwriad i rannu. (bydd rhaid  gwneud i dad yrru ebost i ddiwrnod y Pethau Bychain…..)

” The choice we face is this: out of the mass of our shared cognitive surplus, we can create an Invisible University ( dadl gynharach gan Shirky am waith y pobl nath mynd ymlaen i sefydlu’r Royal Society )- many Invisible Colleges doing the hard work of creating many kinds of public and civic value – or we can settle for Invisible High School, where we get lolcats but no open source software, fan fiction but no improvement in medical research…the Invisble High School is already widespread …[but ] creatingreal public or civic value , though, requires more than posting funny pictures” t180

- mae cymdeithas ble mae pawb gallu cael rhyw fath o fynediad i i’r sffer cyhoeddus yn wahanol fath o gymdeithas i un sy’n trin diansyddion fel ‘consumers’

- pan mae offer newydd yn dod i’r amlwg mewn cymdeithas, mae’n rhy gynnar i wybod sut ( a ble a faint)wneith gymdeithas newid oherwydd ei ddefnydd

Gutenbeg: yr ‘Indulgences’ oedd yn gwneud arian iddo fo cyn y Beibl

Ushahidi a Lolcats

 

 

Perceptions of poverty and the media

Just finished writing up as rapporteur for the recent JRF/Bevan Foundation conference at the Atrium in Cardiff (first visit, nice building ), relevant links can be found in this document. Really got me thinking in terms of how we frame our ‘media culture’ these days, that ‘traditional’ broadcasters are disguising depictions of poverty in other formats e.g. The Secret Millionaire, and it’s tragic in some ways that the debate is being conducted in theses terms. The whiff of deserving and undeserving poor, philanthropy as the desired model etc.

However, there’s also some hope: ‘ media’ is now far more ubiquitous, a process which will probably only accelerate, and there’s far more scope now for people to tell their stories using the technology they have to hand, whether that’s through the digital storytelling movement, or third sector organisations finally beginning to get to grips with using this tehnology for case studies etc. Reminds me again of Illich for some reason.

 

 

 

Broadband literature review

Just finished this document for the Bevan Foundation, not sure whether or not it might be a bit academic, but the brief wasn’t very clear, and the funding was actually from BT. Really enjoyed looking at the issues though, and they seem to tie up with quite a few other interests around poverty and technology, and also the stuff ablut Illich which seems to have stuck with me form Finn’s lectures.

digital refuseniks

Some interesting studies which I’ve come across (late in the day….) also look at those who refuse to use most ICT technology, and live perfectly happily without it, the question asked being whether non-users of these technologies are falling into existing and deep-rooted patterns of social and economic inequalities, or whether they are exercising agency in their own way to not use. One paper suggests a hierarchy of non-use.

Digital divide is an incredibly contested term, let’s face it.