Monthly Archives: November 2011

goiena, arrosa eta la polla

Erthygl diddorol yn Golwg 360 , ac mae’n werth edrych ar  papur Txema Ramirez ar ‘The Basque Country as Alternative Media Laboratory‘ . Roedd yr 80au yng Ngwlad y Basg yn gyfnod gwyllt, cyffrous a thrist mewn sawl fordd. Roedd sawl theori am pam fod yna gymaint o heroin o gwmpas, er enghraifft, fel nath y newyddiadurwr dewr o Egin Pepe Rei, nath colli ei fab i’r epidemig, geisio ei brofi. Mewn cyfnod o ddirwasgiad a diweithdra (hmmmm, beth sy’n newid), roedd genedigaeth Rock Radikal Vasco yn rhywbeth wnaeth rhoi’r trac sain i bob gaztetxe (yn llythrennol, ‘Ty’r ifanc’) ac okupa (sgwat – roedd cannoedd ar draws Gwlad y Basg yn y cyfnod), yn enwedig yr anfarwol La Polla Records, a bandiau eraill fel Eskorbuto  a Kortatu, cyn bandiau mwy adnabyddus fel Negu Gorriak yn y 90au (Rhys Mwyn a’r Anrhefn o’r un cyfnod, a gyda ambell i stori). Tra roeddwn i’n byw yna yn y 90au, roedd llawer o’r cerddoriaeth a’r bandiau yma dal o gwmpas, yn rhannol oherwydd eu bod yn rhan o’r bloc radicalaidd Basgaidd (er fod rhai fel Eskorbuto yn gwrthod unrhyw label o’r fath, yn naturiol). Doedd dim llawer o grwgnach yn y cyfnod am pwy oedd yn canu ym mha iaith chwaith.

Ond mae erthygl Sion Richards hefyd yn ddiddorol am dynnu sylw i faint o ffyrdd lleol sydd yna o gyfathrebu – trwy radio, papur neu ar y we  – i gymharu a ni. Werth mynd i weld gwefan Arrosa, er enghraifft , sy’n dangos a lincio i orsafoedd bach  sy’n darlledu ar draws y wlad ar y funud. Mae’n anhygoel, mae rhai ohonnynt wedi bod yn mynd ers blynyddoedd e.e. Tas-Tas Irratia, a rhai dal gyda gwreiddiau yn y gazteteak. Wedi fy atgoffa o’r egni ar lefel y mudiadau gwleidyddol/ieithyddol cymunedol sydd dal yna yng Ngwlad y Basg, a fod pobl yn fwy dueddol o drefnu eu hunain a gwneud pethau, heb ddisgywl am grantiau neu go ahead swyddogol (os rhywbeth, yn enewedig yn y cyfnod nes i fyw yna, roedd y rhan fwyaf yn erbyn unrhyw sefydlaid, a’r rhan fwyaf o bethau ‘swyddogol’).

Mae’n werth mynd i edrych ar  Goiena, dim ots faint o Fasgeg mae rhywun yn ei ddallt.  Papur bro ar steroids, a beth fydda rhywun yn hoffi weld mwy ohonno yma. Mae’r manylion bach dwi rioed wedi weld yn digwydd yn y Gymraeg e.e. mae pen y tudalen yn eich rhybuddio fod bar llywio y browser ddim yn y Basgeg, ac yn cynnig i chi newid hynny. Mae hyd yn oed edrych ar tudalen coffa ar y gwaelod yn ddiddorol (mae cael lluniau fel ‘na o’r pobl sydd wedi gadael y byd ‘ma yn gyffredin yn y papurau newydd draw yna hefyd – ond i weld popeth mewn lliw…). Sylwi fod yna rhyw fath o nawdd gan Llywodraeth Gwlad y Basg, sy’n amlwg gyda presenoldeb/strategaeth cyflawn i bethau fel hyn a hefyd talaith Guipuzkoa (Gwynedd ar steroids mewn ffordd…bydda ‘na bapur diddorol yn cymharu cynnwys y ddau wefan ‘swyddogol’ i rhyw fyfyriwr).

The Emperor of Maladies – Siddhartha Mukherjee

A tough book to read at the moment, but one I’m trying to get through along with  Illness as Metaphor by Susan Sontag. This ‘biography of cancer’ gives not only a chronological account of the development of our understanding of the disease, but also a very humane portrait of what it means to be in the position of the author, because Siddhartha Mukherjee is a practising oncologist. His historical sweep goes back to not only the Egyptians and the roots of  understanding though the Greeks (or the Persian queen in 500BC who performed the first recorded masectomy as recorded by Herodotus), but also onwards through the middle ages, early surgical practises, chemotherapy and then the modern ‘war on cancer’. It’s especially good on the history of this ‘war’, a campaign waged very effectively by the American socialite Mary Lasker and the early chemotherapy pioneer Sidney Farber, from the 1940s onwards (good You Tube clip from Mukherjee about this).

But Mukherjee also de-bunks the whole notion of any such ‘war’, where things can be framed as victories, indeed maybe his central point is a question mark over our concept of ‘progress’ at all. But he makes his point in particular by examining one of the central metaphors used in the 20th century, as Sontag also observed, one which Nixon was especially fond of (another one being the ‘war on drugs’). He’s also very good at exposing how commercial interests and big business can corrupt or distort any concept of public good, as in the case of big tobacco, advertising etc  The latter chapters give a real insight into how our understanding is changing rapidly because of the onset of gene therapies, and in some sense provides hope for us in our present position. However, perhaps one of his main points comes though with the rejection of cancer as any kind of metaphor, that it is quite literally a copy of ourselves and that we can no more rid ourselves of it than stop being born, ageing, healing and reproducing.

I found this a comforting, though, in the circumstances; didn’t read this to be told that everything is bright and we can all look forward to a cancer-free future. As I said, a very humane book which ends up feeling like meditation that defies categorisation as ‘history’ or ‘biography’ and is just a very good read about the subject which touches most people’s lives at some point.